Onderwystegnologieplatforms laat gesinne wat nie Engels praat nie gereeld in die steek deur slegs gebruikerskoppelvlakke te vertaal eerder as die kern van die onderrigmateriaal. Hierdie stelselmatige gaping word uitgelig deur komende akademiese voorskrifte, soos Kalifornië se Assembly Bill 2927, wat vereis dat leerders 'n kursus in persoonlike finansies moet voltooi om te matrikuleer — vanaf die klas van 2030-31, met skole wat dit teen 2027-28 moet aanbied. Sonder werklike tweetalige onderrig loop sulke voorskrifte die gevaar om prestasiegapings te vergroot vir huishoudings wat nie Engels-eerste materiaal by die huis kan bekom of versterk nie.

Om egte tweetalige onderwystegnologie van oppervlakkige vertaling te onderskei, moet skole se aankoopbeamptes verskaffers aan vyf spesifieke tegniese standaarde meet:

• Of die onderrigmateriaal — nie net die navigasiekieslys nie — ten volle in die teikentaal beskikbaar is oor alle lesse en graadvlakke heen.
• Die insluiting van klankondersteuning om ouers te help wie se luisterbegrip sterker as hul leesvaardigheid is.
• Die vertaling van ouergerigte paneelborde, vorderingsverslae en kennisgewingstelsels.
• Die gebruik van professionele opvoeders eerder as masjienvertaling, wat dikwels foute in tegniese en wiskundige terminologie inbring.
• Gelyktydige vrystellingskedules om te verseker dat nie-Engelse materiaal nie met 'n semester of meer agterbly nie.

Vir Suid-Afrikaanse skole wat digitale kurrikula implementeer, beklemtoon dit dat werklike toeganklikheid gelokaliseerde onderrigmateriaal en ouerportale verg, eerder as blote koppelvlakvertalings.