Elke maatskappy het 'n oomblik waar die werk ophou om 'n interne projek te wees en iets word wat ander mense kan optel, omdraai en moeilike vrae oor kan vra. Vir Sheen was daardie oomblik 5 Februarie 2025.

'n Tafel, 'n projektor en 'n ry blou tasse

Die opstelling was doelbewus onopvallend: 'n skootrekenaar, 'n projektor, en 'n ry WhalesBot-tasse wat oop langs 'n tafel gelê het sodat mense in hulle kon inreik. Die AI Module-stel, die U-reekse beheerders, 'n handvol modelle wat ons die vorige aand gebou het — alles binne armlengte uitgepak eerder as agter 'n heining.

Daardie keuse was die hele punt. Ons het maande lank intern geargumenteer dat kodeer- en robotika-onderrig misluk wanneer dit gedemonstreer eerder as hanteer word, en dít was die eerste kans om die argument te toets in 'n vertrek wat dit nog nie gehoor het nie.

Waarom ons met opvoeders en nie leerders begin het nie

Dit sou makliker gewees het om met kinders te begin. Kinders is 'n vergewensgesinde gehoor: gee hulle 'n robot en die sessie werk. Opvoeders is nie vergewensgesind nie, en dít is juis waarom ons hulle eerste wou hê. Die vrae wat teruggekom het, was dié wat saak maak:

• Hoe lank neem dit om 'n klas van dertig van 'n ongeopende doos tot 'n werkende program te kry?
• Wat gebeur wanneer 'n kabel verkeerd om ingeprop word — hou die les op?
• Wie maak dit reg wanneer iets in week ses van 'n kwartaal breek?
• Wat het 'n onderwyser sonder enige koderingsagtergrond werklik op dag een nodig?

Ons het daardie dag nie volledige antwoorde gehad nie. Wat ons wel gehad het, was 'n baie duidelike lys van die probleme wat ons sou moes oplos, geskryf deur die mense wat met ons besluite sou moes saamleef.

Wat dit verander het

Twee dinge het uit daardie eerste uitstappie gekom en albei het bly staan.

Die eerste was die oortuiging dat praktiese werk elke keer 'n skyfievoorlegging klop. Niks in die vertrek het die stemming so verskuif soos die oomblik toe iemand ophou kyk het en begin bou het nie. Elke uitstalling, expo en opedag wat ons sedertdien aangebied het, is daarom ontwerp: die stelle kom uit die tasse, en van besoekers word verwag om aan hulle te raak.

Die tweede was 'n produkrigting. Die wrywing wat ons mense sien raakloop het — koppelstukke, bedrading, opsteltyd — het die ontwerpopdrag geword wat uiteindelik sheenbot∞ opgelewer het, ons eie KI-inheemse bord wat so gebou is dat 'n les met 'n idee kan begin eerder as met foutsoekery.

Ses weke later het Sheen Academy oopgemaak in Century City en dieselfde stelle het vir die eerste betalende studente op klaskamerlessenaars beland. Maar die reis het werklik op 'n opvoutafel begin, voor 'n gehoor wat ons niks verskuldig was nie.

Nuuskierig waarin daardie eerste sessies gegroei het? Kyk na ons weeklikse klasse of kontak ons oor die aanbied van 'n sessie by jou skool.