Die eerlike antwoord op hoe om robotikaprojekte te assesseer, is dit: punteer die denke wat die robot voortgebring het, nie die dertig sekondes waarin dit oor 'n tafel ry nie. 'n Werkende vertoning sê vir jou 'n span het uiteindelik daar gekom. Dit sê nie vir jou wie die kode verstaan het nie, wie by 'n maat afgeskryf het nie, of dat 'n gelukkige draadjie 'n ontwerp gered het wat eintlik stukkend was nie. Goeie assessering in 'n robotikaklas kyk na prosesbewyse wat gaandeweg versamel is, en dit behandel ontfouting as 'n vaardigheid wat punte in eie reg verdien.

Dit tel die meeste in Junie, wanneer Kwartaal 2 se verslae ingehandig moet word en jy 'n kwartaal se lawaaierige, praktiese werk in 'n verdedigbare syfer probeer omskep. As jou enigste artefak 'n finale lopie is, het jy baie min om oor te skryf. As jy joernale, logboeke en kort verduidelikings het, skryf die punt homself byna.

Waarom "dit het beweeg" 'n swak punt is

'n Finale demonstrasie is 'n enkele steekproef uit 'n lawaaierige stelsel. Batterye sak, vloere het gryp wat die toetsbank nie gehad het nie, en 'n lynvolger wat in oggendlig ingestel is, tree anders op onder middagson deur die venster. Twee spanne kan langs heel verskillende paaie by dieselfde sigbare resultaat uitkom: die een het hulle weg daarheen geredeneer, die ander het dit met brute krag afgedwing deur getalle te verander totdat iets gewerk het. Om net die uitkoms te punteer, beloon albei ewe veel, wat jou sterkste leerders stilweg leer dat begrip opsioneel is.

Dit straf ook ambisie. 'n Span wat 'n moeiliker meganisme aanpak en 80% van die pad daar kom, kan op vertoondag slegter lyk as 'n span wat veilig gespeel het. As jou rubriek net die wenstreep sien, leer leerders om maklike probleme te kies. Om die proses te assesseer, laat jou toe om die moeiliker poging eerlik te beloon.

Assesseer die proses, nie net die produk nie

Skuif die meeste van die gewig na bewyse wat leerders genereer terwyl hulle werk. Drie artefakte doen byna al die swaar werk, en nie een van hulle het spesiale sagteware nodig nie.

• Ontwerpjoernale. 'n Kort, gedateerde inskrywing elke les: wat ons probeer het, wat ons verwag het, wat werklik gebeur het, wat ons volgende keer gaan verander. 'n Halwe bladsy is genoeg. Die waarde lê in die gaping tussen verwag en werklik, want daardie gaping is waar leer plaasvind.
• Iterasielogboeke. 'n Lopende lys van weergawes met 'n eenreël-rede vir elke verandering. "v3: linkermotor verstadig, robot het na regs gedraai." Dit is die duidelikste enkele venster op die vraag of 'n leerder redeneer of raai. Op ons blokkoderingsdoek wys die stoorgeskiedenis reeds hierdie vordering, sodat die logboek so eenvoudig kan wees soos om aan te teken watter stoorpunte saak gemaak het en waarom.
• Eweknie-verduidelikings. Voordat 'n projek as klaar tel, verduidelik een spanlid 'n gekose deel van die kode of die bou in eenvoudige taal aan 'n ander groep. Jy luister twee minute lank. 'n Leerder wat die logika geskryf het, kan dit vertel; 'n leerder wat dit gekopieer het, gaan vashaak by die eerste "waarom dit en nie dat nie".

Die punt van al drie is om onsigbare denke sigbaar te maak sodat jy iets anders as die laaste lopie het om te punteer.

'n Rubriek wat ontfouting beloon

Ontfouting is die eintlike werk van robotika, so dit behoort werklike gewig te dra eerder as om as 'n mislukking behandel te word wat weggesteek moet word. 'n Rubriek wat dit by die naam noem, verander hoe leerders optree: hulle begin neerskryf wat gebreek het in plaas daarvan om stilweg na 'n rugsteun terug te keer en voor te gee dit het nooit gebeur nie.

'n Eenvoudige vierstrengrubriek werk goed vir 'n standaardprojek op die sheenbot-bord of enige soortgelyke stel. Verdeel die punte so dat geen enkele streng 'n swak projek op sy eie kan dra nie.

• Begrip (25%) — kan die leerder verduidelik wat elke deel van hulle oplossing doen en waarom.
• Proses en iterasie (30%) — die gehalte van die joernaal en logboek; bewys dat 'n verandering teen 'n voorspelling getoets is eerder as lukrake verstellings.
• Ontfouting (25%) — hoe 'n fout geïsoleer en reggemaak is; 'n duidelik gedokumenteerde gogga wat gevind en opgelos is, behoort hoër te tel as 'n projek sonder enige aangetekende probleme.
• Uitkoms (20%) — voldoen die finale bou aan die opdrag. Dit tel steeds. Dit oorheers net nie.

Let daarop dat die uitkoms die kleinste streng is. Dit is doelbewus. Wanneer leerders sien dat 'n goed gejagte gogga meer verdien as 'n verdag skoon projek sonder geskiedenis, hou hulle op om hulle sukkelwerk weg te steek en begin hulle hul werkwyse wys.

Groepwerk en billikheid

Die oudste klagte in enige praktiese vak is die passasier: een leerder bestuur die skootrekenaar terwyl die ander kyk. Prosesbewyse is jou beste verweer, want dit is per ontwerp individueel. Elke lid hou sy eie kort joernaal, en die verduideliking word gedoen deur 'n leerder wat jy op die naam noem, oor 'n deel wat jy kies, nie een wat hulle ingeoefen het nie. Roteer elke les 'n sigbare rol sodat die bestuurder, die bouer en die toetser week ná week verskillende mense is, en teken daardie rotasie aan.

Hou 'n klein deel van die punt individueel en die res gedeeld. 'n Algemene verdeling is ongeveer 70% span, 30% individueel, waar die individuele deel byna heeltemal uit daardie leerder se eie joernaal en hulle verduideliking kom. Dit is genoeg om meeloop sigbaar te maak sonder om 'n samewerkende projek in vier solo-projekte te verander. Kompetisieformate leun reeds hierdie kant toe: spanne wat op pad is na FTC word beoordeel op 'n ingenieursportefeulje wat die hele seisoen dokumenteer, nie net die robot op wedstryddag nie — presies die gewoonte wat jy in die klas bou.

Om dit volhoubaar te maak

Niks hiervan oorleef as dit jou nasienlas verdubbel nie. Hou die instrumente lig. Joernale is 'n halwe bladsy en word met 'n regmerkie teen drie vrae nagesien, nie met 'n paragraaf terugvoer elk nie. Verduidelikings gebeur lewendig tydens die les, so dit kos jou luistertyd, nie aandtyd nie. Iterasielogboeke lees jy vlugtig deur, nie reël vir reël nie. Bou die kontrolepunte van die begin af in die lesreeks in eerder as om assessering aan die einde vas te heg, soos ons akademiekurrikulum kort reflektiewe stopplekke deur 'n projek versprei in plaas van een groot oordeel aan die einde. Assessering wat binne die werk leef, is baie meer volhoubaar as 'n aparte nasiengeleentheid.

Kernboodskap

"Die robot het beweeg" is 'n vertrekpunt, nie 'n punt nie. Skuif die gewig van jou assessering na prosesbewyse: gedateerde ontwerpjoernale, eerlike iterasielogboeke en kort eweknie-verduidelikings. Bou 'n rubriek wat leerders vir begrip en vir ontfouting betaal, en hou die finale uitkoms as die kleinste streng eerder as die hele storie. Doen dit en jou verslae word makliker om te skryf, jou stil passasiers word moeiliker om weg te kruip, en jou leerders leer die les wat werklik verder as die klaskamer oordra: in werklike ingenieurswese is die denke die produk.