As jy 'n robotikaklaskamer op 'n stywe begroting toerus, koop sensors in die volgorde wat jou die meeste lesse per rand gee. Begin met afstand, lig, en temperatuur en humiditeit, plus 'n paar knoppies. Los die eksotiese onderdele vir later. Hier is die prioriteitslys, en waarom elke item sy plek verdien.

Voordat jy enigiets bestee, gaan na wat jou beheerder reeds insluit. Die sheenbot∞-bord kom met verskeie insette ingebou, so dalk hoef jy party hiervan nie as aparte onderdele te koop nie. Alles hieronder aanvaar dat jy eksterne sensors byvoeg om te rek wat 'n klasstel kan doen.

Die volgorde om in te koop

1. Afstand (ultrasonies) — hindernisvermyding, parkeer, en eenvoudige radar.
2. Lig (LDR) — lynvolging, dag-en-nag-waarneming, helderheidsmeters.
3. Temperatuur en humiditeit — weerstasies en werklike data-aantekening.
4. Knoppies en aanraking — kieslyste, tellers, en reaksiespeletjies.

Alles ná hierdie vier is 'n lekker-om-te-hê. 'n Ultrasoniese afstandsensor is die werkperd van die vertrek. Dit verander 'n abstrakte idee, meet die wêreld en besluit dan, in iets wat 'n leerder in een les sien: swaai 'n hand en die robot gaan staan. Van daar af kan jy parkeerhulpe, meetbandspeletjies en hindernisbane bou wat 'n hele kwartaal vul. Geen ander enkele onderdeel ontsluit soveel projekte vir die geld nie, en daarom staan dit boaan.

Lig, temperatuur en humiditeit

'n Ligsensor is die goedkoopste manier om drempels te leer: bo hierdie waarde is dit helder, daaronder is die vertrek donker. Dit pas netjies op lynvolgende robotte en op alledaagse idees soos 'n straatlig wat teen skemer aangaan, 'n nuttige haak op 'n beurtkragaand. Temperatuur- en humiditeitsensors skuif leerders dan na data toe. 'n Eenvoudige klaskamerweerstasie, oor 'n week aangeteken, leer grafieke, gemiddeldes, en waarom 'n lesing 'n eenheid nodig het. Hierdie lesse loop doodgelukkig aflyn, wat help wanneer die krag af is.

Moenie knoppies oorslaan nie

Knoppies en aanraakpanele lyk vaal langs 'n afstandsensor, maar hulle is die inset wat 'n projek voltooid laat voel. 'n Knoppie verander 'n demonstrasie in 'n speletjie: druk om te begin, druk om aan te teken, druk om terug te stel. Hulle is goedkoop, moeilik om te breek, en hulle leer ontbomming en eenvoudige toestand, idees wat heelpad tot in die senior grade dra.

Wat om vir later te los

Kleursensors, gebaresensors, mikrofone, gas- en luggehaltemodules, en aparte versnellingsmeters is alles pret, maar hulle is lastig om te bedraad, maklik om verkeerd te lees, en hulle dupliseer dikwels iets wat die bord reeds doen. Koop een van elk as 'n demonstrasie vir nuuskierige leerders, nie 'n klasstel nie. Jy sal meer kilometers kry uit 'n tweede afstandsensor per groep as uit 'n eksotiese onderdeel wat in 'n laai lê.

Notas oor berging en breekskade

Sensors gaan dood van hantering, nie van gebruik nie, so begroot daarvoor. 'n Verstandige reël is om ongeveer een reserwe vir elke tien van 'n gegewe sensor te hou, en om springdrade as verbruiksgoedere te behandel, aangesien hulle veel meer dikwels faal as die sensors.

• Berg elke sensortipe in sy eie gemerkte houer, drade opgerol, nie los in 'n gedeelde boks nie.
• Hou 'n silikonpakkie in die temperatuur-en-humiditeitbak; klam lesings dryf.
• Kleurkodeer springdrade en tel hulle aan die einde van elke les terug in.
• Skryf die klasstelnommer op elke bord en sensor sodat onderdele by die regte stel terugkeer.
• Hou 'n klein bakkie bekend-goeie reserwes sodat 'n dooie draad nooit 'n les stopsit nie.

Dit is die volgorde waarna ons gryp wanneer ons 'n vertrek opstel. As jy wil kyk watter sensors 'n groep se aandag hou voordat jy geld bestee, is 'n vakansiewerkswinkel of 'n proefklas die vinnigste manier om hulle in werklike hande te sien. Wanneer jy gereed is om voorraad in te slaan, is die onderdele hierbo almal in die winkel, en hulle werk met dieselfde bord wat die klasse gebruik.