Hier is die kort weergawe: die stel is waarskynlik reg, en jou kind ook. Die meeste robotika- en koderingstelle is om 'n vaste stel begeleide projekte gebou, en 'n kind se belangstelling eindig gewoonlik presies waar die instruksies eindig. Die probleem is selde 'n kort aandagspan. Dit is dat die stel jou kind nêrens meer het om heen te gaan nie.

As dit met twee of drie stelle agtermekaar gebeur het, is dit 'n patroon wat 'n mens reg moet lees. Dit dui gewoonlik op hoe stelle ontwerp is en hoe ons dit tuis stel, nie op 'n fout in die kind nie.

Stelle verkoop nuutheid, nie vordering nie

'n Stel se begeleide bouprojekte is die hele produk. Jy maak die doos oop, jy volg die boekie, en sodra die laaste projek klaar is, word die doos 'n onderdelebak sonder 'n voor die hand liggende volgende stap. Nuutheid verdwyn vinnig. 'n Kind wat by die uitpak in ekstase was, kan binne twee weke wegdryf, en dit is normaal en voorspelbaar eerder as 'n waarskuwingsteken.

Die stelle wat 'n kind vashou, is dié wat êrens heen lei: 'n duidelike pad van die naboots van 'n voorbeeld tot die bou van iets eie. Dit is eintlik 'n kurrikulumvraag, nie 'n hardewarevraag nie. 'n Beheerder soos die sheenbot infinity-bord bly lank ná die aanvangsprojekte nuttig omdat jy aanhou sensors en jou eie kode daarby kan voeg, maar enige stel kan 'n volgende stap kry as jy die vordering verskaf wat die doos uitlaat. 'n Getrapte pad loop van die eerste blokke, deur die naboots van voorbeelde, tot selfstandige projekte, en dit is daardie pad, nie die onderdele nie, wat 'n kind aan die beweeg hou.

Gee jou kind 'n doelwit wat werklik hulle eie is

Die enkele grootste verandering wat jy kan maak, is om “maak die stel klaar” te vervang met 'n doelwit wat jou kind self gekies het. Iets met 'n mens of 'n doel daaraan verbonde: 'n naglig vir 'n jonger boetie of sussie, 'n voggie-alarm vir die klas se plant, 'n gonser-telbord vir 'n kaartspel waarvan hulle klaar hou.

Eienaarskap doen wat nuutheid nie kan doen nie. Dit dra 'n kind deur die vervelige middel van 'n projek, die deel waar iets nie werk nie en die handleiding geen antwoord het nie. Jou rol verskuif van die aangee van die volgende werkkaart na een vraag: wat wil jy maak? Dan help jy hulle om dit op te breek in stukke klein genoeg om klaar te maak.

Hermeng, moenie herbou nie

Kinders kry hulle motivering baie vinniger terug deur iets te verander wat reeds werk as deur op 'n skoon bladsy te begin. Vat 'n voltooide projek en verander een ding. Laat die lig vinniger flikker, laat die robot die ander kant toe draai, laat die alarm 'n ander deuntjie speel. Elke klein verandering is 'n klein eksperiment met 'n vinnige uitslag, en vinnige uitslae is wat 'n jong leerder in die stoel hou.

'n Simulator help hier omdat daar geen bedrading is om oor te doen nie en geen onderdeel wat agter die bank kan verdwyn nie. Jou kind kan 'n verandering probeer en dit binne sekondes sien loop, en dan die weergawe hou waarvan hulle hou. Jy kan met blokkode peuter op die koderingsdoek in die blaaier sonder enige hardeware, wat 'n lae-risiko manier is om selfvertroue te herbou nadat 'n stel koud geword het.

Maak die werk sosiaal

Motivering is grootliks sosiaal. 'n Projek wat 'n kind alleen nooit sou klaarmaak nie, word klaargemaak wanneer iemand dit gaan sien. Daardie iemand kan 'n boetie of sussie wees, 'n klas, 'n klub, of 'n klein vertoning tuis op 'n Vrydag.

Dis hier waar 'n weeklikse klas sy sout werd is. Om saam met ander kinders te sit wat middel in 'n projek is, is 'n brandstof op sigself, en dit is 'n groot deel van hoekom klein persoonlike groepe geneig is om 'n alleenstel by die huis te oorleef. Die Julie-skoolvakansie is nie ver nie, en 'n kort vakansieprojek met 'n duidelike wenstreep, soos ons vakansiewerkswinkels, doen dikwels meer vir 'n leerder wat vasgeval het as nog 'n doos. 'n Sagte sperdatum en 'n werklike gehoor, of dit nou 'n klasdemonstrasie of 'n vriendelike bouwedstryd is, klop byna enige produkkenmerk.

Die ongemaklike vraag: wie se belangstelling was dit?

Soms is die eerlike antwoord dat die stel jou droom was en nie hulle s'n nie. Dit is die moeite werd om daarby stil te staan, sonder skuldgevoelens. As elke stel doodloop, is die medium dalk eenvoudig verkeerd vir hierdie kind op hierdie stadium, of die manier waarop dit gestel word.

'n Kind wat sy skouers optrek vir robotte op sigself, kan opvlam die oomblik wat die robot iets dien waarvoor hulle klaar omgee: kuns, musiek, sport, diere, 'n speletjie. Volg die kind se werklike belangstelling en laat die tegnologie die gereedskap wees wat hulle daar kry. Daardie herbeskouing red baie meer stelle as wat 'n groter, blinker doos ooit sal.

Wat om hierdie week te probeer

• Vra jou kind wat hulle vir iemand sou wou maak, en skryf die antwoord neer waar julle albei dit kan sien.
• Kies een projek wat hulle reeds klaargemaak het en verander saam een enkele ding, net om 'n vinnige oorwinning te voel.
• Stel 'n piepklein sperdatum en een gehoor, al is die gehoor net een ouma op 'n video-oproep.
• Skuif skerm toe wanneer die hardeware die frustrasie is, en terug na hardeware wanneer die skerm plat voel.
• As drie stelle agtermekaar doodgeloop het, laat vaar die doelwit om “stelle klaar te maak” heeltemal en jaag eerder die belangstelling na.

Die kern daarvan

Stelle misluk nie omdat jou kind nie kan konsentreer nie. Hulle misluk wanneer die ingeboude projekte opraak en niks dit vervang nie. Gee jou kind 'n doelwit wat hulle self besit, laat hulle hermeng eerder as herbou, sit 'n werklike gehoor aan die einde daarvan, en wees eerlik oor wie se belangstelling die hele ding begin het. Doen dit, en dieselfde kind wat drie dose laat staan het, kan die een word wat die vierde een nie wil neersit nie.

Algemene vrae

Hoe lank behoort 'n stel 'n jong kind se belangstelling te hou?

Verwag dat die nuutheid binne 'n paar weke verdwyn, want dit is min of meer hoe lank die begeleide projekte hou. Wat 'n kind daarna vashou, is nie die stel self nie maar die volgende doelwit wat jy daaromheen bou. As belangstelling eindig wanneer die boekie eindig, doen die stel presies waarvoor dit ontwerp is.

Moet ek by my kind sit terwyl hulle bou?

Wees naby en belangstellend, maar weerstaan die drang om die moeilike deel vir hulle te doen. Die doel is dat jou kind beide die idee en die worsteling besit. Vra vrae, help om 'n groot taak in kleiner stukke op te breek, en laat hulle die oorwinning hou wanneer dit uiteindelik werk.

Is dit die moeite werd om eerder 'n klas as nog 'n stel te probeer?

Dikwels ja. 'n Klas verskaf die twee dinge wat 'n stel in 'n doos nie kan nie: 'n vordering wat aanhou ná die aanvangsprojekte, en ander kinders om saam mee te bou. As jy onseker is, sê 'n enkele proefsessie jou gou of jou kind verveeld is met die medium en of dit net is omdat hulle alleen bou.