'n Robotikasimulator en 'n regte robot is nie mededingers nie. Hulle leer verskillende helftes van dieselfde vaardigheid, en die kinders wat die kalmste tussen hulle beweeg, is dié wat die skerm gebruik het om die denke eers reg te kry, en dan die hardeware ontmoet het gereed om 'n kleiner, meer fisiese stel probleme op te los. As jou kind al 'n robot op 'n skerm bestuur en jy wonder wanneer en hoe om die regte ding oor te gee, is die kort antwoord binnekort, doelbewus, en met eerlike verwagtinge oor die gemors.

Die vraag oor robotikasimulator teenoor regte robot word gewoonlik gestel asof die een beter as die ander is. Dit is nuttiger om hulle as twee fases van een reis te hanteer, elkeen goed in iets anders.

Wat 'n simulator goed leer

'n Simulator is waar logika gebou word. Op die skerm is 'n lus 'n lus, hou 'n veranderlike presies dit wat jy daarin sit, en 'n if-stelling vuur elke enkele keer dieselfde af. Daardie voorspelbaarheid is juis die punt. Dit laat 'n kind toe om op die suiwer denke te konsentreer: om stappe in die regte volgorde te plaas, 'n taak in kleiner instruksies op te breek, en die een reël te vind wat verkeerd is wanneer die robot iets simpels doen.

Simulators verwyder ook die koste van mislukking. Niks breek nie, niks se battery raak pap nie, en 'n program kan vyftig keer in tien minute geloop word om 'n klein verandering te toets. Daardie vinnige terugvoerlus is hoe ontfouting 'n gewoonte eerder as 'n frustrasie word, want 'n kind kan die ooglopend verkeerde idee probeer, dit veilig sien misluk, en daaruit leer.

Die vaardighede wat 'n skerm die beste leer, sluit in:

• Volgorde en die volgorde van bewerkings
• Lusse, voorwaardes en eenvoudige veranderlikes
• Ontfouting deur een ding op 'n slag te verander
• Om 'n oplossing te beplan voordat 'n enkele blok aangeraak word

Wat net regte hardeware leer

Dan prop jy 'n regte robot in en die netjiese wêreld wikkel. 'n Motor wat op die skerm presies negentig grade gedraai het, draai nou drie-en-tagtig, want die wiele gly op 'n gladde vloer en gryp op 'n tapyt. Dieselfde program wat aan die begin van 'n les perfek geloop het, dryf teen die einde weg soos die batterye sak en die motors minder het om te gee. 'n Afstandsensor wat op die skerm 'n skoon getal gelees het, gee nou 'n bewerige stroom terug wat met 'n paar sentimeter per lesing spring.

Niks hiervan is mislukking nie. Dit is die werklike fisika van die wêreld, en dit is die helfte van robotika wat 'n skerm nie kan leer nie:

• Wrywing en oppervlak: dieselfde draai tree anders op op teëls, tapyt en 'n houttafel
• Batteryspanning: 'n robot word stadiger soos die selle leegloop, dus hou tydsberekening wat op vol krag gesteun het, op om betroubaar te wees
• Sensorruis: werklike lesings wikkel, dus moet die kode 'n reeks kan verdra eerder as om een presiese waarde te verwag
• Meganiese speling: ratte, asse en klippies het klein hoeveelhede speling wat oor 'n lang lopie optel

Om te leer kode skryf wat dit alles oorleef, is 'n opregte ingenieursvaardigheid, die een wat 'n kind wat kan programmeer, onderskei van een wat iets kan laat werk.

Tekens dat jou kind gereed is vir die sprong

Daar is geen vaste ouderdom of aantal ure nie. Die gereedheid is gedragsmatig. Kyk vir 'n kind wat kan beplan voordat hulle bou en wat 'n fout as 'n raaisel eerder as 'n nederlaag hanteer. Konkrete tekens sluit in:

• Hulle kan beskryf wat hul program behoort te doen voordat hulle dit laat loop
• Hulle stel foute reg deur een verandering op 'n slag te toets, nie deur blokke lukraak te herskik nie
• Hulle is gemaklik met lusse en voorwaardes, nie net met 'n reguit lys stappe nie
• Hulle voltooi 'n uitdaging en wil dadelik 'n moeiliker weergawe probeer

As die meeste daarvan soos jou kind klink, het die simulator sy werk gedoen, en 'n bietjie frustrasie met regte hardeware is nou produktief eerder as ontmoedigend.

Om die oorgang te faseer

Die fout is om die oorskakeling as een dramatiese oomblik te hanteer. Faseer dit eerder, sodat net een soort nuwe probleem op 'n slag opdaag.

Begin deur iets te herbou wat hulle reeds ken. Neem 'n program wat die kind reeds op die skerm opgelos het en laat dit op die regte robot loop. Omdat die logika reeds korrek is, is elke verrassing wat nou opdaag 'n hardewareverrassing, en dit maak dit maklik om te benoem: die draai is kort omdat die wiele gegly het, nie omdat die kode verkeerd is nie. Hierdie enkele stap verwyder die meeste van die vroeë frustrasie.

Voeg daarna een fisiese veranderlike op 'n slag by: laat dieselfde program op teëls loop, dan op tapyt, en gesels oor waarom die resultaat verander het. Eers wanneer die kind verwag dat die wêreld rommelig sal wees, moet jy 'n splinternuwe uitdaging stel om direk op hardeware op te los.

'n Bord wat dieselfde blokgebaseerde kode loop wat die kind op die skerm gebruik het, maak dit veel gladder, want die taal verander nie onder hul voete nie. Die sheenbot∞-bord is rondom daardie kontinuïteit gebou, sodat die sprong oor fisika gaan, nie daaroor om weer te leer kodeer nie. As jy verkies dat die eerste hardewarestappe met 'n gids in die vertrek gebeur, is 'n enkele proefklas by die akademie 'n lae-verbintenis-manier om die water te toets voordat jy enigiets koop.

'n Kalm eerste week met regte hardeware

Stel die toon voordat die robot eens aangeskakel is. Sê reguit dat dit nie presies soos die skerm sal optree nie, dat dit normaal is, en dat die taak is om uit te werk waarom. 'n Kind wat onvolmaaktheid verwag, hanteer 'n wankelrige draai as data; 'n kind wat volmaaktheid verwag, hanteer dit as 'n stukkende speelding.

Praktiese dinge wat die eerste week glad hou:

• Hou 'n stel gelaaide reserwebatterye byderhand, en sluit 'n pap battery uit voordat jy enigiets anders ontfout
• Werk eers op een oppervlak, en verander dit dan doelbewus as 'n les eerder as per ongeluk
• Begroot 'n bietjie vir onderdele soos wiele en klippies, want regte robotte word laat val
• Vier 'n goeie diagnose, nie net 'n werkende robot nie, sodat om die oorsaak uit te werk die oorwinning is

Stelle, onderdele en borde is in die winkel, en die vakansie-werkswinkels is 'n goeie opsie oor die Desembervakansie, met alles verskaf.

Wegneemboodskap

Simulators en regte robotte is 'n span, nie 'n wedywering nie. Gebruik die skerm om skoon denke te bou, hou die tekens dop dat dit stewig is, en gee dan die hardeware in fases oor sodat wrywing, batterye en sensorruis elkeen as 'n benoemde les opdaag eerder as 'n muur van frustrasie. So hanteer, is die sprong nie 'n hindernis nie. Dit is die oomblik wanneer die hele ding interessant word.

Hoe lank moet 'n kind op 'n simulator bly voordat hulle 'n regte robot gebruik?

Daar is geen vasgestelde aantal ure nie. Beweeg aan wanneer die kind 'n program kan beplan voordat dit geloop word en kan ontfout deur een ding op 'n slag te verander. Daardie gedrag tel veel meer as weke op die skerm.

Sal my kind teleurgesteld wees dat die regte robot minder presies is?

Net as presisie aan hulle belowe is. Stel eers verwagtinge: die regte robot is bedoel om 'n bietjie onvoorspelbaar te wees, en om uit te werk waarom, is juis die punt. So gestel, word die gemors die interessante deel.