Die kort antwoord is ja: een klasstel van tien stelle kan 'n klas van 35 bedien, en as jy dit goed bestuur, leer dit meer as wat 'n stel per kind ooit sou. Die kuns is nie om meer kinders om elke bord in te druk nie. Dit is doelbewuste rotasie: vaste klein groepe, rolle wat om die groep skuif, en 'n skoon verdeling tussen skermwerk en hardeware sodat geen groep ooit ledig sit nie. Hier is hoe om dit te laat werk sonder dat die vertrek in lawaai verval.

Die wiskunde van 'n klasstel

Begin by die verhouding. Vyf-en-dertig leerders en tien stelle gee jou groepe van drie tot vier. Dit is nie 'n kompromie nie; dit is naby aan die ideale grootte vir samewerkende robotika. Groepe van twee verdeel dikwels in een bestuurder en een passasier, en groepe van vyf laat iemand met niks om vas te hou nie. Drie of vier leerders is genoeg hande om die werk te deel en min genoeg dat almal 'n taak het.

Beplan jou groepe voor die les, nie op die dag nie. Meng vertrouensvlakke sodat elke groep iemand het wat instruksies noukeurig lees en iemand wat graag eksperimenteer. Hou die groepe stabiel vir 'n hele eenheid sodat hulle 'n werkende ritme bou, en nommer die stelle sodat dieselfde groep elke week na dieselfde bord terugkeer. As jy nog besluit hoeveel stelle om vir 'n vertrek van hierdie grootte te koop, werk ons nota oor die verkryging van 'n laboratorium deur die verhoudings en die reserwes waarvoor jy moet begroot.

Roteer rolle, nie net stelle nie

Die enkele verandering wat groeprobotika laat werk, is om elke sitplek 'n benoemde taak te gee. Druk eenvoudige rolkaarte en gee elke leerder een aan die begin van die les. Vir 'n groep van drie is die drie rolle:

• Bestuurder. Hanteer die hardeware. Prop die bord in, koppel sensors en motors, druk loop, en is die enigste persoon wat aan die bedrading mag raak. Dit hou los kabels en pap batterye tot een paar hande beperk.
• Kodeerder. Sit by die skerm en bou die program in blokke. Die kodeerder besluit nie alleen nie; hulle tik wat die groep ooreenkom.
• Dokumenteerder. Teken aan wat die groep probeer het, neem 'n foto of skermkiekie van elke weergawe, en skryf een reël oor waarom 'n verandering aangebring is. Dit is jou assesseringsbewys en dit keer dat die groep vergeet wat reeds misluk het.

Vir groepe van vier, voeg 'n toetser by wat voorspel wat die program gaan doen voordat dit loop en die uitkoms teen die voorspelling nagaan. Roteer die kaarte elke les, of halfpad deur 'n lang les, sodat geen leerder 'n kwartaal lank die persoon is wat net kyk nie. Binne 'n eenheid behoort almal minstens een keer bestuur, gekodeer en gedokumenteer te het.

Verdeel die vertrek: simulator en hardeware

Jy het selde al tien stelle op dieselfde oomblik lewendig nodig, en om voor te gee jy het, is wat toue skep. Verdeel die klas in twee. Die helfte van die groepe beplan en kodeer op 'n blaaier-simulator terwyl die ander helfte op fisiese hardeware is, en dan ruil hulle om. 'n Gratis blaaier-simulator laat die kodeerhelfte hulle logika teen 'n virtuele bord skryf en toets, sodat hulle wanneer hulle beurt op hardeware kom, 'n grootliks werkende program ontfout eerder as om by 'n leë skerm te begin. Die blokkodering-canvas werk op dieselfde manier, so die kode wat 'n groep in die blaaier skryf, is die kode wat hulle op die bord laai.

Hierdie verdeling het 'n praktiese bonus in Suid-Afrikaanse klaskamers. Skootrekenaars en tablette loop 'n sessie lank op hulle eie batterye, so die simulatorhelfte werk deur beurtkrag heen voort terwyl die hardewarehelfte wag. Dit halveer ook hoeveel borde op 'n slag gelaai en uitgehaal moet word, wat makliker is op jou berging en jou opsteltyd. Gee elke helfte 'n duidelike sein vir die omruil, hou die twee aktiwiteite ongeveer ewe lank, en die vertrek bly gebalanseerd.

Laat leerders leerders leer

Met tien groepe en een van jou is portuurleer nie 'n luukse nie; dit is hoe jy die vertrek dek. Wanneer 'n groep 'n probleem eerste oplos, bevorder hulle tot swewende helpers vir daardie taak en stuur hulle na groepe wat vasgeval het. Leerders verduidelik 'n oplossing dikwels eenvoudiger aan 'n maat as wat 'n volwassene doen, en die daad van verduidelik vestig dit ook vir die helper.

'n Ligte weergawe van die legkaartmetode werk hier goed. Gee verskillende groepe effens verskillende sensors of uitdagings, en laat elke groep dan vir die res wys wat hulle uitgewerk het. So is tien groepe nie almal besig om dieselfde lynvolger te herontdek nie; hulle word die klas se kundiges oor hulle stuk en deel dit. Dit sny ook die aantal kere wat jy persoonlik dieselfde vraag beantwoord.

Assessering wanneer almal iets anders doen

Rotasie laat nasien moeiliker voel, want op enige oomblik is groepe op verskillende stadiums. Die oplossing is om die proses te assesseer, nie net die een robot wat toevallig by die klok werk nie. Drie bronne van bewys dra die meeste gewig:

1. Die dokumenteerder se joernaal. 'n Kort rekord van weergawes wat probeer is en waarom, wys die denke, selfs wanneer die finale program onvoltooid is.
2. Die rolrekord. 'n Eenvoudige rooster van wie watter rol oor die eenheid gedoen het, sê vir jou elke leerder het bestuur, gekodeer en gedokumenteer, sodat niemand wegkruip nie.
3. 'n Uittreekaartjie van 60 sekondes. Een vraag wat elke leerder aan die einde alleen beantwoord. Dit vang die kind wat deur 'n sterk groep gedra is en beloon die stille een wat meer verstaan het as wat hulle gesê het.

Hou die rubriek kort en oor gedrag wat jy kan sien: het die groep voorspel voor hulle geloop het, het hulle een ding op 'n slag verander, het hulle hulle oplossing verduidelik. Daardie gewoontes tel meer as of die robot die baan voltooi het, en hulle dra oor na elke toekomstige projek.

Kernboodskap

Tien stelle en 35 leerders is 'n werkbare, selfs goeie, verhouding sodra jy ophou om 'n stel as een kind se speelding te sien en dit begin behandel as 'n gedeelde werkstasie. Vaste groepe van drie of vier, roterende rolkaarte, 'n simulator-en-hardeware-verdeling, en 'n bietjie portuurleer verander 'n tekort in 'n struktuur. As jy die stukke in aksie wil sien voor jy verbind, kan jy die simulator gratis in 'n blaaier probeer en lees hoe ons 'n gedeelde robotikavertrek uitlê in ons gids tot laboratoriumverkryging.

Hoeveel stelle het ek werklik nodig vir 'n klas van 35?

Tien is gemaklik vir groepe van drie tot vier. Agt werk steeds as jy 'n stewige simulator-en-hardeware-verdeling loop, aangesien net die helfte van die klas op 'n slag op borde is. Onder dit begin die toue byt en leerders verloor fokus terwyl hulle wag.

Wat gebeur wanneer 'n stel middel-les breek?

Hou een of twee reserweborde en 'n klein sakkie reserwekabels, -motors en -batterye eenkant; om ongeveer 10 tot 15 persent van jou stelkoste vir reserwes oor 'n jaar te begroot, is verstandig. As 'n bord faal, gaan daardie groep dadelik na die simulator totdat dit omgeruil is, sodat die les nooit tot stilstand kom nie.