Vir die meeste gesinne is die eerlike antwoord ja, maar met 'n voorwaarde. 'n Robotikaklas is dit werd wanneer dit denke leer, nie net inmekaarsit nie. Die robot is die aas wat 'n kind by die tafel kry. Wat bly, is die manier waarop hulle leer om 'n probleem in stappe op te breek, by 'n fout te bly totdat dit reggemaak is, en 'n plan saam met ander mense deur te werk.

So is dit regtig die moeite werd?

Dit hang veel meer van die klas af as van die stel. 'n Goed bestuurde klas maak van 'n klein robot 'n rede om te redeneer. 'n Swak een maak daarvan 'n baie duur manier om instruksies te volg. Die waarde wat jou kind behou, is nie die spesifieke bord of die spesifieke blokke kode nie. Dit is die denkgewoontes wat oordra na wiskunde, na skryf, en na enige taak waar jy moet beplan, probeer, kontroleer en weer probeer.

'n Kind wat nooit weer aan 'n robot raak nie, kan steeds met beter probleemoplossing wegstap. Dit is waarvoor jy eintlik betaal, en daarom maak die onderrig meer saak as die handelsmerk op die doos.

Die vaardighede agter die robot

Wanneer mense vra wat 'n kind in robotika leer, verwag hulle dikwels 'n lys toestelle. Die nuttige antwoord is 'n lys denkvaardighede.

Rekenaarmatige denke

Dit is die kern daarvan. Rekenaarmatige denke beteken om 'n groot, deurmekaar doelwit te neem en dit in klein, geordende stappe op te breek. Dit beteken om patrone raak te sien, in lusse te dink in plaas daarvan om jouself te herhaal, en voorwaardes te gebruik om verskillende situasies te hanteer. Kry 'n robot om 'n lyn te volg en jou kind oefen stilweg volgordebepaling, logika, en oorsaak en gevolg. Dieselfde bewegings duik op in 'n langdelingsmetode, in die beplanning van 'n paragraaf, of in die pak vir 'n reis. Die robot maak die denke net sigbaar.

Ontfouting en volharding

Kode werk byna nooit die eerste keer nie, en dit is juis die punt. In 'n goeie klas word 'n fout as inligting hanteer, nie as mislukking nie. Die robot het iets gedoen, so wat sê dit vir ons? Kinders bou 'n stil roetine op: lees wat gebeur het, verander een ding, toets weer. Oor 'n kwartaal word daardie roetine veerkragtigheid. Om te leer sit met 'n probleem wat nog nie opgelos is nie, sonder om op te gee en sonder om in trane uit te bars, is een van die dinge wat 'n kind die maklikste uit enige vak kan saamdra. Robotika leer dit toevallig met onmiddellike, eerlike terugvoer, want die robot draai óf hy draai nie.

Om met ander mense te werk

Die meeste werklike robotika word in pare of klein groepe gedoen. Dit beteken om een stel te deel, jou idee só te verduidelik dat 'n maat dit kan volg, die werk te verdeel, en oor 'n benadering te verskil sonder om baklei te raak. Kinders leer om hul denke hardop te beskryf, en dit is waar 'n groot deel van die diepste leer gebeur. Die sagte vaardighede hier — geduld, luister, beurte maak by die sleutelbord — is net so waardevol soos enige reël kode.

'n Goeie klas teenoor die volg van die doos

Die enkele grootste vraag is of 'n klas denkers bou of net modelle bou. Die verskil is maklik om te sien sodra jy weet waarna om te kyk.

Doosvolg lyk besig en produktief. Elke kind bou dieselfde model uit 'n genommerde boekie, en die koderingstap is om blokke te sleep sodat dit by 'n skermskoot teen die muur pas. Almal is op dieselfde tyd klaar met dieselfde uitkoms. Dit fotografeer goed en leer baie min, want daar was geen probleem om op te los en niks om verkeerd te kry nie.

'n Sterk klas begin met 'n uitdaging of 'n vraag en laat dan ruimte om te probeer, te faal en aan te pas. Die onderwyser vra meer as wat hy vertel — "wat dink jy sal gebeur as jy daardie getal verander?" — in plaas daarvan om die antwoord te oorhandig. Kinders wysig en brei uit, sodat twee groepe die les met verskillende oplossings eindig en kan verduidelik waarom. Dit help wanneer die hardeware werklik programmeerbaar is eerder as 'n vaste speelding, sodat 'n kind verby die beginprojek kan druk. Die sheenbot infinity-bord is byvoorbeeld ontwerp om herprogrammeer en uitgebrei te word eerder as om een keer gebou en dan gebêre te word, wat die deur oophou vir die nuuskierige kind wat verder wil gaan.

Vrae om enige verskaffer te vra

Jy hoef nie tegnies te wees om 'n klas te beoordeel nie. Voor jy tot 'n kwartaal verbind, vra:

• Hoe lyk 'n tipiese les? Ongeveer hoeveel van die tyd is bou teenoor probleemoplossing en kodering?
• Hoe groot is die groepe? Klein groepe beteken die onderwyser kan elke kind werklik vrae vra.
• Is daar 'n proefles? Om een sessie te kyk, sê jou meer as enige brosjure.
• Vorder die projekte? Bou kwartaal twee op kwartaal een, of kom dieselfde modelle weer om?
• Watter hardeware word gebruik? 'n Regte programmeerbare bord wat 'n kind verder kan druk, klop 'n toepassing-alleen, tik-saam-ervaring.
• Kan hulle by die huis aanhou bou? Om tussen lesse te kan peuter, is 'n sterk teken van 'n klas wat onafhanklike leerders kweek.
• Hoe word vordering met ouers gedeel? Jy wil hoor van denke en moeite, nie net "hulle het pret gehad" nie.

Maniere met lae verbintenis om die water te toets

Jy hoef nie vir 'n volle jaar in te skryf om uit te vind of dit klop nie. 'n Enkele proefklas wys jou hoe jou kind op die formaat reageer en hoe die onderwyser die vertrek bestuur. Skoolvakansies is nog 'n sagte ingang: 'n vakansiewerkswinkel gee 'n kort, intensiewe proe sonder 'n kwartaallange verbintenis, wat die lente- en somervakansies goed pas. En as jou kind die tipe is wat alleen wil peuter, laat 'n beginstel by die huis hulle bou en dinge breek voordat jy oor 'n langer kursus by die akademie besluit.

Die kernboodskap

Robotikaklasse is dit werd wanneer hulle denke en volharding bou, nie net voltooide modelle nie. Beoordeel die klas, nie die stel nie. Kyk 'n les as jy kan, vra die vrae hierbo, en begin klein. As jou kind ná elke sessie kan verduidelik wat verkeerd geloop het en wat hulle daarna probeer het, kry jy werklike waarde — met of sonder 'n toekoms in ingenieurswese.

Algemene vrae van ouers

Op watter ouderdom moet 'n kind met robotika begin?

Baie kinders begin omtrent op sewe of agt, sodra hulle 'n bietjie kan lees en 'n skerm kan volg, met blokgebaseerde kodering wat die tik wegsteek. Jonger kinders kan met skermvrye bou en eenvoudige logikaspeletjies begin. Dit gaan minder oor 'n towerouderdom en meer daaroor om die klas by 'n kind se lees- en aandagspan te pas.

My kind is nie "tegnies" nie. Is dit steeds die moeite werd?

Dikwels gaan die grootste winste na kinders wat nie reeds aan 'n skerm vasgeplak is nie. Praktiese, storiegedrewe klasse bereik kinders wat aan hulleself dink as "nie 'n rekenaarmens nie", want die leer is fisies en sosiaal, nie abstrak nie. Die vaardighede — beplanning, geduld, probleemoplossing — is algemeen, nie voorbehou vir toekomstige programmeerders nie.

Hoe lank voordat ons 'n voordeel sien?

Genot wys in die eerste les of twee. Die denkgewoontes vat 'n kwartaal om te sit, want volharding en probleemoplossing word deur herhaling gebou. Gee dit 'n volle kwartaal voor jy oordeel, en kyk vir moeite en verduideliking eerder as perfekte projekte.