1'n Goeie span het nie nodig dat almal in alles goed moet wees nie.

Regverdig beteken nie dat almal presies ewe veel doen nie. Een kind kry die program aan die gang, 'n ander bou die aanhegsel, en 'n ander skryf neer wat getoets is. Elkeen van hierdie dinge help om dieselfde doelwit te bereik — en 'n kind met 'n sterk punt moet steeds by die ander leer.

Regverdig ≠ almal doen ewe veel.

2'n Goeie spanmaat onthou wat hulle gesê het hulle sou doen.

'n Seisoen werk op vier of vyf klein beloftes per week: toets die nuwe aanhegsel, maak die lynvolg-program reg, doen navorsing vir die Innovasieprojek, skryf die toetslogboek op. Wat 'n span laat werk, is nie dat elke belofte perfek nagekom word nie. Dit is 'n kind wat kan sê: “Ek het gesê ek sou, so ek doen dit — en as ek nie kan nie, sê ek so.”

Om dit te sê, is deel daarvan om verantwoordelik te wees.

3“Dit is my taak — so as ek dit nie kan doen nie, bly ek stil.”

Dít is die een gewoonte wat 'n span 'n seisoen kan kos. 'n Kind wat alleen voor die skootrekenaar vashaak, terwyl die robot vir die tiende keer in die verkeerde rigting draai, is 'n kind wie se probleem vasgevang bly. Wat 'n regte goeie spanmaat sê, is: “Ek sit vas — kan ons saam hierna kyk?” Pak dit aan, probeer dit, haak vas, sê dit vroegtydig.

Om vas te sit is normaal. Om dit vroegtydig te sê, is die vaardigheid.

4Goeie spanne stry ook.

Wat saak maak, is nie om die argument te vermy nie — dit is om te leer hoe om een te hê. Om van links af in te kom moet vinniger wees. Nee, die regterkant werk meer gereeld. Toets dus albei, vyf keer elk, en skryf die getalle neer. Plan A het drie uit vyf gekry. Plan B het vyf uit vyf gekry. Die argument is verby, en niemand moes dit verloor nie.

Moenie stry oor wie reg is nie. Laat die toets besluit.

5Die sterkste kind op die span moet soms leer om stadiger te ry.

“Hier, gee dit vir my — ek kan dit in 'n minuut bou” is gewoonlik waar, en dit is die vinnigste manier om 'n spanmaat te verloor. “Probeer jy. Ek sal jou deur stap een help” kos tien minute en gee die span 'n tweede bouer vir die res van die seisoen.

Om dit self te doen is vinniger. Om jou spanmaat te leer is wat die span sterker maak.

6Sommige kinders moet leer om terug te staan. Ander moet leer om na vore te tree.

In elke span is daar 'n kind wat 'n idee terughou wat hulle nog nie gesê het nie, omdat almal anders blykbaar meer weet. Dieselfde middag wat een kind leer om plek te maak, leer 'n ander een om daardie plek in te neem — en albei is waaroor dit gaan.

Gee iemand anders die kans — en skep jou eie.

7“Ek het drie take gedoen. Hoekom het hy net een gedoen?”

Spanwerk is nie 'n gelyke wiskundige verdeling nie. Een kind se enkele taak is dalk die Innovasieprojek-aanbieding — die deel waaraan die beoordelaars agt minute bestee. Verskillende take het verskillende moeilikheidsgrade, en elke fase van 'n seisoen het verskillende mense nodig.

1. 1. Het almal deelgeneem?
2. 2. Het hulle gedoen wat hulle onderneem het?
3. 3. Het dit die span iets gebring?

Verskillende bydrae, dieselfde waarde.

8Ondersteun, moenie oplos nie.

Hierdie een is vir die grootmense. Om dit vir 'n kind te besluit, ontneem hulle die kans om self daaroor te dink en dit self reg te maak. Om die volgende vraag te vra, gee hulle die kans om hul eie pad te vind en binne die gesprek te groei. Drie vrae doen meer as enige antwoord:

1. 1. Het jy jou idee só verduidelik dat hulle dit kan verstaan?
2. 2. Het julle twee dit op twee verskillende maniere probeer?
3. 3. Wat sal jy volgende keer vir jou spanmaat sê?

Aanmoediging: ja. Vervanging: nee.

So wat is goeie FLL-spanwerk?

Verskillende idees, wat in dieselfde rigting getrek word, maak iets groters moontlik.

FLL lyk asof dit oor robotte gaan. Waarin hulle werklik oefening kry, is hoe om iets ingewikkeld saam met ander mense te doen — vir die res van hulle lewens.